Od 18 marca 2026 r. obowiązują nowe regulacje unijne w ramach tzw. pakietu winiarskiego, które mają zwiększyć konkurencyjność sektora i dostosować go do zmieniających się warunków rynkowych.

W czasach dzisiejszej gospodarki wypracowana na rynku rozpoznawalność znaku towarowego nie jest samym logo lub nazwą, lecz jednym z najcenniejszych elementów przedsiębiorstwa. Buduje się ją latami, a utrata kontroli nad używaniem znaku towarowego w obrocie może w krótkim czasie przełożyć się na realne straty finansowe, utratę klientów i osłabienie pozycji konkurencyjnej. Monitorowanie naruszeń pozwala wykryć naruszenie na wczesnym etapie, zgromadzić dowody i (co tak naprawdę najważniejsze) pozwala skuteczniej skorzystać z przysługującej ochrony.

Nowy unijny system ochrony oznaczeń geograficznych obejmuje wyroby rzemieślnicze i przemysłowe, których jakość, renoma lub inne cechy wynikają z ich pochodzenia geograficznego.

Rejestracja znaku towarowego w Polsce to kluczowy krok dla każdej firmy, która chce chronić swoją markę, zwiększyć jej wartość rynkową i zabezpieczyć się przed naruszeniem praw do znaku towarowego

Rejestracja znaku towarowego wiąże się z istotnym obowiązkiem, którym jest jego używanie. Samo powoływanie się na dużą rozpoznawalność marki czy szeroką działalność może okazać się niewystarczające w postępowaniu dowodowym przed urzędami ds. własności intelektualnej. Używanie znaku towarowego musi mieć charakter rzeczywisty (nie może być pozorne ani symboliczne), odbywać się na terytorium, na którym znak został zarejestrowany, oraz dotyczyć dokładnie tych towarów lub usług, dla których został zarejestrowany. W przeciwnym wypadku przedsiębiorca może utracić ochronę.  

Znaki towarowe są narażone na wygaszenie, jeśli nie będą one używane w odpowiednim terminie. Są jednak wyjątki. Prawo ochronne na znak towarowy można zachować pomimo nieużywania, jeżeli istnieją ważne powody. Powinny być one usprawiedliwione i trzeba umieć je wykazać. Niedawno właściciel słownego znaku towarowego „MOSTOSTAL” przekonał się o tym, że samo oczekiwanie na zawarcie umów licencyjnych nie może być kwalifikowane jako taki usprawiedliwiony powód.

1 czerwca 2024 r. upłynął rok od rozpoczęcia działalności Jednolitego Sądu Patentowego („UPC”). Jak wyglądają statystyki działalności UPC w tym początkowym okresie?

Właściciel marki Adidas od wielu lat stara się o uzyskanie możliwie najszerszego monopolu na słynne „trzy paski”. W tym celu podejmuje szereg działań, na które składają się m.in. eliminowanie z rynku podrobionych towarów, sukcesywne rozszerzanie na swoją rzecz portfolia praw własności intelektualnej czy też blokowanie identycznych lub podobnych oznaczeń zgłaszanych do rejestracji jako znaki towarowe. 

Konsumenci z większą precyzją przyglądają się markom produktów leczniczych. Z tego powodu, że produkty mają wpływ na zdrowie, ocena podobieństwa znaków towarowych przeznaczonych dla tych produktów nie zawsze jest taka jak w przypadku znaków przeznaczonych do oznaczania towarów i usług z innych branż. W odniesieniu do produktów leczniczych i farmaceutycznych nawet niewielkie różnice w nazwach marek mogą odrywać ważną rolę. Na takim stanowisku stanął również niedawno Naczelny Sąd Administracyjny[1], wskazując, że nawet zmiana zaledwie dwóch ostatnich liter oznaczenia może być istotna. Dodatkowo sąd stwierdził, że dla środków leczniczych uznaje się jako nazwę fantazyjną nazwę utworzoną z połączenia nazwy podstawowego składnika chemicznego danego środka lub nazwy choroby, do której leczenia środek jest przeznaczony, w połączeniu z pewnymi przedrostkami lub pewną stereotypową końcówką.

Rebranding znaków towarowych dużych firm nie jest rzadkością, ale nieczęsto zmiana nazwy wywołuje tyle emocji, co w niedawnym przypadku platformy społecznościowej Twitter (obecnie X). W artykule spojrzymy na ten temat z punktu widzenia regulacji prawnych znaków towarowych, a także ocenimy, czy zmiana była uzasadniona pod względem prawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny w jednej z ostatnio rozpatrywanych spraw potwierdził, że zła wiara może polegać na świadomym zgłoszeniu na swoją rzecz cudzego znaku towarowego, używanego przez kontrahenta, bez jego wiedzy i zgody w sytuacji kiedy między zgłaszającym a uprawnionym ze znaku towarowego istniał stosunek szczególnego zaufania. Zgłoszenie znaku identycznego lub podobnego (w zakresie kluczowego elementu odróżniającego) do wcześniejszych znaków innego przedsiębiorcy po ustaniu współpracy należy kwalifikować jako zgłoszenie w złej wierze.