13 czerwca 2024 r. przyjęto dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1799 w sprawie wspólnych zasad promujących naprawę towarów, określaną jako dyrektywa Right to Repair („Dyrektywa R2R”).
Celem nowych regulacji jest zwiększenie dostępności napraw oraz stworzenie warunków, w których usunięcie usterki będzie stanowiło rzeczywistą i ekonomicznie uzasadnioną alternatywę dla zakupu nowego urządzenia. Realizacja tego celu będzie wymagała istotnych zmian po stronie przedsiębiorców, zwłaszcza producentów, importerów, dystrybutorów i sprzedawców produktów objętych wymogami dotyczącymi naprawy.

Przedstawiony przez Komisję Europejską 17 września 2026 r. projekt EU KIDS Act ma ujednolicić zasady ochrony dzieci w internecie i ograniczyć funkcje usług cyfrowych zagrażające ich bezpieczeństwu. W artykule przedstawiam najważniejsze cele, założenia i zakres stosowania projektu. 

Obowiązki przejrzystości wynikające z art. 50 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1689[1] wiążą się nie tylko z ryzykiem sankcji za ich naruszenie, ale również z praktycznym pytaniem o sposób ich egzekwowania. Praktyka właściwych organów dopiero się kształtuje, dlatego na tym etapie nie sposób przesądzić, jak będą one podchodziły do poszczególnych przypadków naruszeń. Obowiązujące regulacje pozwalają jednak już dziś określić, jakie kompetencje kontrolne i proceduralne będą przysługiwać właściwym organom, w jaki sposób może dojść do wszczęcia postępowania oraz jakich działań i dokumentów organy mogą oczekiwać od podmiotów objętych obowiązkami z art. 50 AI Act.