Karol Juraszczyk

Radca prawnyManaging Associate

Bio

Specjalizuje się w prawie nowych technologii, w szczególności w prawie usług płatniczych, ochrony danych osobowych oraz zagadnieniach związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy (AML). Posiada praktykę w zakresie prawa umów, usług świadczonych drogą elektroniczną, ochrony konsumentów oraz prawa e-commerce. Reprezentuje instytucje płatnicze przed organami nadzorującymi ich działalność, w tym KNF i GIIF. W Kancelarii uczestniczy w pracach zespołu Technologie Media Telekomunikacja, doradzając podmiotom z sektora FinTech, w szczególności w zakresie prawa instytucji finansowych i prawa usług płatniczych.

Doświadczenie zdobywał w zapewniając obsługę prawną jednego z wiodących dostawców usług płatniczych działających na polskim rynku, w sektorze e-commerce. Reprezentował spółkę w procesach due dilligence oraz integracji post-transakcyjnej. Wcześniej był związany z obszarem rynków kapitałowych, pracując w działach Compliance dwóch domów maklerskich.

Prelegent na licznych konferencjach i szkoleniach z zakresu regulacji rynku finansowego i  ochrony danych osobowych. Współautor praktycznych komentarzy do ustawy implementującej dyrektywę PSD2 do polskiego porządku prawnego oraz Rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/389 (RTS SCA&CSC).

Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Radca prawny przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Krakowie.

Klientom doradza w języku polskim i angielskim.


Powiązane newsy

Publikacje 7
26 kw. 2022

Blockchain w Polsce. Wersja 2.0

Blockchai Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji opublikowała raport „Blockchain w Polsce. Wersja 2.0”. Opracowanie przygotowane zostało przy udziale przedstawicieli biznesu oraz instytucji publicznych.
 
Wśród autorów znaleźli się również prawnicy naszej kancelarii. Agnieszka Wachowska omawia systemy wykorzystujące technologię blockchain już wdrożoną na rynku polskim, natomiast prof. UEK Jan Byrski, PhD hab., Karol Juraszczyk oraz Piotr Orłowski opracowali część dotyczącą stablecoins w świetle projektowanych zmian prawnych oraz aktualnych przepisów dotyczących pieniądza elektronicznego.
 
Zapraszamy do lektury! Pełna wersja raportu dostępna jest tutaj

25 mar 2022

Chambers Fintech Global Practice Guide

Ukazał się Chambers Fintech Global Practice Guide, który powstał przy udziale prawników naszej kancelarii prof. UEK dr hab. Jana Byrskiego, Karola Juraszczyka, Macieja Miąsko, Michała Synowca.

Przewodnik obejmuje najważniejsze zagadnienia dla rynku technologii finansowych w 40 jurysdykcjach.

17 wrz 2021

Projekt zmian prawa dotyczących instytucji płatniczych

Ministerstwo Finansów przygotowało propozycję nowelizacji ustawy o usługach płatniczych, która została przekazana do konsultacji społecznych. Istotna część wniosku dotyczy działań małych instytucji płatniczych (SPI) w zakresie przestrzegania AML i obowiązków notyfikacyjnych wobec Komisji Nadzoru Finansowego.

04 sie 2021

Przetwarzanie przez podmioty nadzorowane informacji w chmurze obliczeniowej

Ukazała się publikacja pt. „Przetwarzanie przez podmioty nadzorowane informacji w chmurze obliczeniowej – praktyczny komentarz komunikatu Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego dla dostawców usług płatniczych”, której autorami są adw. prof. UEK dr hab. Jan Byrski, adw. Henryk Hoser, r. pr. Karol Juraszczyk, r. pr. Maciej Miąsko i Michał Synowiec;

19 kw. 2021

Chambers Global Practice Guide FinTech Poland Chapter

Miło nam poinformować, że na stronie Chambers and Partners dostępna jest już publikacja Fintech Poland Chapter.

25 maj 2019

International Comparativie Legal Guide FinTech 2019

Miło nam poinformować, że adw. dr hab. Jan Byrski oraz r.pr. Karol Juraszczyk są autorami jednego z rozdziałów w międzynarodowym przewodniku FinTech 2019 wydanym przez International Comparativie Legal Guide (ICLG).

04 kw. 2019

Najważniejsze zmiany nowelizacji ustawy o usługach płatniczych implementującej dyrektywę w sprawie usług płatniczych (PSD2) – praktyczny komentarz

Miło nam poinformować, że w marcu 2019
r. ukazało się kolejne opracowanie poświęcone zmianom regulacyjnym na
rynku usług płatniczych pt. „Najważniejsze zmiany nowelizacji ustawy o
usługach płatniczych implementującej dyrektywę w sprawie usług
płatniczych (PSD2) – praktyczny komentarz”.

Aktualności 6
01 gru 2022

Chambers Fintech Legal 2023

Zespół FinTech kancelarii Traple Konarski Podrecki i Wspólnicy po raz 4. z rzędu został wyróżniony w prestiżowym rankingu najlepszych kancelarii Chambers and Partners FinTech Legal in Poland 2022 (Band 2).
 
Sukcesy naszych zespołów satysfakcjonują nas tym bardziej, że są dowodem na świetnie dobrane składy eksperckie, ale przede wszystkim jak bezprecedensowe są sprawy, nad którymi pracujemy w kancelarii.
 
Serdeczne gratulacje składamy na ręce szefa praktyki adw. prof. UEK Jana Byrskiego, który otrzymał indywidualne wyróżnienie (Band 1), oraz dla całego zespołu.

30 cze 2022

Awanse w Kancelarii

Z dumą i radością informujemy, że 10 osób z kancelarii dostało awans na stanowiska Managing Associate i Counsel.

12 kw. 2022

Legal 500 EMEA 2022

Z przyjemnością informujemy, że kancelaria Traple Konarski Podrecki i Wspólnicy po raz kolejny została rekomendowana w rankingu The Legal 500 (Legalease) EMEA 2022 w 5 obszarach praktyki. Xawery Konarski znalazł się w gronie leading individual w dwóch kategoriach, a Agnieszka Wachowska kolejny rok z rzędu została uznana za Next generation partner w kategorii TMT.

10 lut 2022

Komisja Nadzoru Finansowego wpisała Open Pay Sp. z o.o. do rejestru małych instytucji płatniczych

Informujemy, że w rejestrze małych instytucji płatniczych prowadzonym przez Komisję Nadzoru Finansowego pojawiła się kolejna spółka – Open Pay sp. z o.o. To już drugi z naszych klientów, który w ciągu ostatnich dwóch miesięcy został wpisany do rejestru. Całe postępowanie trwało tylko niecałe półtora miesiąca!

13 gru 2021

Chambers FinTech 2022

Zespół FinTech Kancelarii TKP został po raz kolejny wyróżniony w rankingu Chambers and Partners FinTech Legal in Poland 2021 (Band 2).
 
Ponadto, prof. UEK dr hab. Jan Byrski otrzymał indywidualną rekomendację tej kategorii w Band 2.
 
Gratulacje dla całego zespołu FinTech!
prof. UEK dr hab. Jana Byrskiego, Karola Juraszczyka, Macieja Miąsko, Henryka Hosera, Michała Synowca, Michała Słuszniaka – dziękujemy za Waszą pracę i zaangażowanie!

18 gru 2020

Chambers & Partners - FinTech Legal in Poland 2021

Z przyjemnością informujemy, że zespół FinTech Kancelarii Traple Konarski Podrecki i Wspólnicy został wyróżniony w prestiżowym rankingu najlepszych kancelarii Chambers and Partners FinTech Legal in Poland 2021 (Band 2).

Ponadto, prof. UEK Jan Byrski, PhD hab. otrzymał indywidualną rekomendację i awans w tej kategorii w stosunku do zeszłego roku z Band 3 do Band 2.

Wydarzenia 20
13 paź 2022

Przegląd aktualności regulacyjnych dla sektora FinTech

Zapraszamy na szkolenie w temacie: „Przegląd aktualności regulacyjnych dla sektora FinTech” organizowane przez specjalistów kancelarii prawnej Traple Konarski Podrecki i Wspólnicy.

21 wrz 2022

Legal FinTech 2022. Wyzwania prawne w sektorze innowacji finansowych

O tym, jak wyglądają aktualne ramy prawne w przestrzeni fintech oraz z czym przyjdzie się zmierzyć instytucjom finansowym w kontekście zmian, jakie są planowane w najbliższym czasie – porozmawiamy na jutrzejszej konferencji „Legal FinTech 2022. Wyzwania prawne w sektorze innowacji finansowych”.

10 sty 2022

Usługi płatnicze w działalności przedsiębiorców telekomunikacyjnych – projektowane zmiany przepisów oraz modele regulacyjne

W ramach webinarium prof. UEK Jan Byrski, PhD hab. oraz Karol Juraszczyk omówią m.in.:

  • modele świadczenia usług płatniczych dopuszczalne przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, ze szczególnym uwzględnieniem płatności typu direct billing,
  • zmiany przepisów dotyczące tego rodzaju płatności, wynikające z projektu Prawa komunikacji elektronicznej z dnia 2 grudnia 2021 r., wdrażającego dyrektywę Europejski Kodeks Łączności Elektronicznej (EKŁE).
25 sie 2021

Przegląd aktualności regulacyjnych dla sektora FinTech

Program:

  • Najnowsze zmiany dotyczące outsourcingu regulowanego, w tym cloudcomputing – adw. prof. UEK dr hab. Jan Byrski
  • Projekty PayTech – wybór modelu regulacyjnego i jego konsekwencje, ze szczególnym uwzględnieniem obowiązków AML – r. pr. Karol Juraszczyk
  • Przetwarzanie informacji o klientach i beneficjentach rzeczywistych w implementacji AMLD5 – r. pr. Maciej Miąsko
  • Nowa regulacja dot. crowdfundingu – najważniejsze zmiany wynikające z Rozporządzenia w sprawie europejskich dostawców usług finansowania społecznościowego (2020/1503) – r. pr. Karol Juraszczyk i apl. radc. Michał Słuszniak
  • Prawne regulacje kryptoaktywów – ewolucja czy rewolucja? – Michał Synowiec
09 kw. 2021

Szkolenie: Przegląd aktualności regulacyjnych dla sektora FinTech

Celem szkolenia jest zapoznanie uczestników z zagadnieniami dotyczącymi najnowszych zmian prawnych na rynku usług płatniczych dotyczących sektora FinTech, w tym PayTech i LendTech, oraz umożliwienie nabycia wiedzy i umiejętności pozwalających na swobodne stosowanie aktualnych rozwiązań prawnych w codziennej praktyce.

Program:

  • Najnowsze zmiany dotyczące outsourcingu regulowanego, w tym cloud computing – adw. prof. UEK dr hab. Jan Byrski
  • Projekty PayTech – wybór modelu regulacyjnego i jego konsekwencje, ze szczególnym uwzględnieniem obowiązków AML – r. pr. Karol Juraszczyk
  • Przetwarzanie informacji o klientach i beneficjentach rzeczywistych w implementacji AMLD5 – r. pr. Maciej Miąsko
  • Nowa regulacja dot. crowdfundingu – najważniejsze zmiany wynikające z Rozporządzenia w sprawie europejskich dostawców usług finansowania społecznościowego (2020/1503) – r. pr. Karol Juraszczyk i apl. radc. Michał Słuszniak
  • Prawne regulacje kryptoaktywów – ewolucja czy rewolucja? – Michał Synowiec
19 sty 2021

Szkolenie: Przegląd aktualności regulacyjnych FinTech, w tym dla PayTech i LendTech

Zapraszamy na szkolenie pt. „Przegląd aktualności regulacyjnych FinTech, w tym dla PayTech i LendTech”, które odbędzie się w dniu 28 stycznia 2021 r.

W programie wydarzenia m.in. najnowsze praktyki KNF (m.in. MIP, licencje AIS/PIS, cloud computing), bliższe i dalsze zmiany w prawie (AML5 i AML6, przedsiębiorca konsumentem, crowdfunding, rewizja CCD).

Zapraszamy do udziału!

26 paź 2020

Webinarium PIIT: Projekt Prawa komunikacji elektronicznej a płatności typu carrier billing przeprowadzane przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych

W dniu 29 października zapraszamy na webinarium pt. „Projekt Prawa komunikacji elektronicznej  a płatności typu carrier billing przeprowadzane przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych”, którego organizatorem jest PIIT.

W agendzie spotkania m. in:

  • Transakcje płatnicze w ramach tzw. wyłączenia dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych w Ustawie o usługach płatniczych;
  • Projekt zmian PKE (implementacja EKŁE) w zakresie regulacji usługi dodatkowego obciążenia rachunku i jego konsekwencje dla sektora telekomunikacyjnego;
  • Regulowane formy świadczenia usług płatniczych (KIP/MIP), ze szczególnym uwzględnieniem „nowych” usług płatniczych – PIS, AIS.
26 sie 2020

Najnowsze zmiany prawne na rynku usług płatniczych – implementacja dyrektywy AML5 i PSD2, outsourcing regulowany, w tym cloud computing, rozszerzenie rygoru konsumenckiego

Celem szkolenia jest zapoznanie uczestników z zagadnieniami dotyczącymi najnowszych zmian prawnych na rynku usług płatniczych oraz umożliwienie nabycia wiedzy i umiejętności pozwalających na swobodne stosowanie aktualnych rozwiązań
prawnych w codziennej praktyce.

Program wydarzenia:

  • Najnowsze zmiany dotyczące outsourcingu regulowanego, w tym cloud computing – adw. prof. UEK dr hab. Jan Byrski
  • Przetwarzanie informacji o klientach w najnowszym projekcie implementacji AMLD5 oraz stosowanie reżimu konsumenckiego wobec klientów biznesowych – r. pr. Maciej Miąsko
  • Waluty wirtualne oraz stosowanie innowacyjnych rozwiązań technicznych z perspektywy regulacji AML – apl. radc. Michał Synowiec
  • Projekty Fintech – wybór modelu regulacyjnego i jego konsekwencje, prawo telekomunikacyjnej a usługi płatnicze – r. pr. Karol Juraszczyk

Zapraszamy do udziału!

11 sie 2020

Training session: Recent Legal Changes in the Payment Services Market

On 28 June 2018, a training session on Recent Legal Changes in the Payment Services Market – Act Implementing PSD 2 Directive will be held in Warsaw.

The training session aims to familiarise the participants with issues concerning the latest legal developments in the payment services market and to offer them the opportunity to acquire knowledge and skills needed to fluently use current legal solutions in their everyday practice.

The meeting will be held by experts from our law firm – Jan Byrski, PhD, attorney-at-law (the leader of the Fintech team), Karol Juraszczyk, legal advisor and Maciej Miąsko, legal advisor. 

The event is organised by Foundation for the Development of Non-cash Payments (FROB).

30 cze 2020

Training session: Legal Changes in the Payment Services Market.

You are welcome to participate in a training entitled Legal Changes on the Payment Services Market, organised by the Foundation for Non-Cash Transactions Development (Fundacja Rozwoju Obrotu Bezgotówkowego).

22 kw. 2020

Webinarium: Wybór modelu regulacyjnego świadczenia usług płatniczych w projektach Fintech

W dniu 22 kwietnia 2020 r. odbędzie się webinarium pt. „Wybór modelu regulacyjnego świadczenia usług płatniczych w projektach Fintech”, którego organizatorem jest Polska Izba Informatyki i Telekomunikacji.

Podczas webinarium omówione zostaną często pojawiające się praktyczne problemy i pytania dotyczące takich obszarów jak wyłączenia z obowiązku stosowania ustawy (w szczególności tzw. wyłączenia dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz wyłączenia dla instrumentów o ograniczonym zastosowaniu), kwalifikacja prawna usługi (ze szczególnym uwzględnieniem nowych usług płatniczych – PIS oraz AIS) czy wybór formy prowadzenia działalności regulowanej (KIP, MIP, dostawca świadczący wyłącznie AIS).

Z przyjemnością informujemy, że webinarium poprowadzą eksperci z naszej kancelarii r. pr. Karol Juraszczyk i apl. radc. Michał Synowiec.

Rejestracja: https://piit.clickmeeting.pl/wybor-modelu-regulacyjnego-swiadczenia-uslug-platniczych-w-projektach-fintech

14 lis 2019

Szkolenie: Zmiany prawne na rynku usług płatniczych

14 listopada 2019 r. w Warszawie odbędzie się szkolenie pt. „Zmiany prawne na rynku usług płatniczych – praktyczne aspekty stosowania ustaw implementujących Dyrektywę PSD 2 i AML 4”.

Celem szkolenia jest zapoznanie uczestników z zagadnieniami dotyczącymi najnowszych zmian prawnych na rynku usług płatniczych oraz umożliwienie nabycia wiedzy i umiejętności pozwalających na swobodne stosowanie aktualnych rozwiązań prawnych w codziennej praktyce.

Z przyjemnością informujemy, że spotkanie poprowadzą eksperci z kancelarii Traple Konarski Podrecki i Wspólnicy:

  • adw. dr hab. Jan Byrski, Partner – prelekcja: „Praktyczne aspekty wdrożenia PSD2 oraz zmiany dotyczące outsourcingu na rynku płatniczym”;
  • r. pr Karol Juraszczyk – prelekcja: „Uzyskanie statusu TPP oraz zasady świadczenia usług AIS/PIS z wykorzystaniem otwartych interfejsów komunikacyjnych dostawców prowadzących rachunki (ASPSP)’;
  • r. pr. Maciej Miąsko – prelekcja: „Silne uwierzytelnianie użytkowników (SCA) w świetle RTS, wytycznych EBA, KNF oraz praktyki rynkowej”;
  • apl. radc. Michał Synowiec – prelekcja: „Najnowsze trendy regulacyjne w zakresie przeciwdziałania praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu, w tym rynek przed AML5”.

Organizatorami szkolenia są Traple Konarski Podrecki i Wspólnicy oraz Fundacja Rozwoju Obrotu Bezgotówkowego.

Więcej informacji:

Program (PDF): Folder FROB

Formularz rejestracyjny (PDF): Formularz FROB

04 wrz 2019

Szkolenie: Praktyczne aspekty implementacji dyrektywy PSD2

W dniu 4 września 2019 r. w Warszawie odbędzie się szkolenie pt. „Praktyczne aspekty implementacji dyrektywy PSD2 w kontekście zmian regulacyjnych rynku usług płatniczych”, którego organizatorem jest  Centrum Promocji i Informatyki.

Celem szkolenia jest zapoznanie się z praktycznymi konsekwencjami zmian, jakie niesie za sobą implementacja do prawa polskiego dyrektywy PSD 2.

Z przyjemnością informujemy, że szkolenie poprowadzą nasi eksperci z zespołu FinTech:

  • dr. hab. Jan Byrski – prelekcje: „Wprowadzenie do ustawy o usługach płatniczych pod kątem implementacji PSD2” i „Modyfikacja katalogu wyłączeń stosowania przepisów ustawy o usługach płatniczych”;
  • Karol Juraszczyk – prelekcja: „Silne uwierzytelnianie użytkowników (SCA) oraz odpowiedzialność za transakcje nieautoryzowane”;
  • Michał Synowiec – prelekcja: „Zasady świadczenia nowych usług płatniczych (AIS/PIS) oraz notyfikacja incydentów na gruncie PSD2”.

Szczegółowe informacje na temat wydarzenia znajdą Państwo na stronie Centrum Promocji i Informatyki.

Zapraszamy do udziału!

19 kw. 2018

Szkolenie: Implementacja dyrektywy PSD2 – kluczowe zmiany dla dostawców usług płatniczych

Instytut Szkoleń Prawa Bankowego zaprasza na szkolenie pt. „Implementacja dyrektywy PSD2 – kluczowe zmiany dla dostawców usług płatniczych”, które odbędzie się w dniu 19 kwietnia 2018 r. w Hotelu Mercure Centrum w Warszawie.

Spotkanie obejmie zagadnienia związane ze zmianami w zakresie zasad świadczenia usług płatniczych wprowadzanymi przez dyrektywę PSD2. Szczególna uwaga poświęcona zostanie kwestiom operacyjnym związanym z koniecznością dostosowania działalności do zmian w zasadach świadczenia usług płatniczych oraz na przedstawieniu szans i zagrożeń. Wskazane zostaną także główne obszary decyzyjne i możliwe warianty postępowania w związku ze zmianą środowiska regulacyjnego po implementacji PSD2.

Szkolenie poprowadzą nasi eksperci – adw. dr Jan Byrski i r. pr. Karol Juraszczyk.

12 kw. 2018

Warsztaty: Dostosowanie działalności branży telekomunikacyjnej do wymogów ustawy implementującej PSD2

W dniu 12 kwietnia 2018 r. odbędą się warsztaty pt. „Dostosowanie działalności branży telekomunikacyjnej do wymogów ustawy implementującej PSD2”.

Przedsiębiorcy telekomunikacyjni byli zobowiązani do przygotowania się na nowe przepisy wprowadzane przez Dyrektywę PSD2 do 13 stycznia 2018 r.  Obecnie trwają już końcowe prace nad ustawą implementującą dyrektywę PSD2 do prawa polskiego.
Udział w szkoleniu pozwoli uczestnikom na szczegółowe zapoznanie się z obowiązkami nakładanymi przez Dyrektywę PSD 2 na operatorów telefonii komórkowych.

Spotkanie poprowadzą nasi eksperci – adw. dr Jan Byrski, r.pr. Maciej Miąsko i r.pr. Karol Juraszczyk.

Organizatorem wydarzenia jest MM Conferences.

08 lut 2018

Seminarium: Nowe obowiązki instytucji finansowych przewidziane w ogólnym rozporządzeniu o ochronie danych (RODO)

W dniu 8 lutego 2018 r. w Warszawie odbędzie się seminarium pt. „Nowe obowiązki instytucji finansowych  przewidziane w ogólnym rozporządzeniu  o ochronie danych (RODO)”.

Celem seminarium jest omówienie regulacji wprowadzonych Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony danych osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych („RODO”), którego przepisy zaczną obowiązywać od 25 maja 2018 r.

Spotkanie poprowadzą eksperci z Kancelarii Traple Konarski Podrecki i Wspólnicy – adw. dr Jan Byrski i r.pr. Karol Jurasczyk.

Organizatorem wydarzenia jest Instytut Szkoleń Prawa Bankowego.

29 lis 2017

Warsztaty: Odpowiedzialność TFI wobec KNF i innych uczestników rynku

W dniach 29-30 listopada 2017 r. w Warszawie odbędą się warsztaty „Odpowiedzialność TFI wobec KNF i innych uczestników rynku”.

Drugiego dnia spotkania r.pr. Karol Juraszczyk wygłosi prelekcję pt. „Wdrożenie RODO w  TFI – przegląd najważniejszych zmian jakie niesie ogólne rozporządzenie o ochronie danych („RODO”) dla działalności TFI” i omówi między innymi następujące kwestie:

  • Nowe podejście do ochrony danych osobowych w RODO: privacy by design, privacy by default, risk-based approach, accountability
  • Nowe obowiązki administratora danych, w tym:  obowiązki informacyjne, notyfikowanie incydentów, wyznaczenie DPO, zapewnienie realizacji prawa do przenoszenia danych
  • Powierzenie i podpowierzenie przetwarzania danych osobowych w RODO
  • Profilowanie i zautomatyzowane podejmowanie decyzji w działalności TFI  na gruncie RODO
  • Metodologia wdrożenia RODO w TFI – praktyczne wskazówki

Organizatorem warsztatów jest MM Conferences.

16 paź 2017

Warsztaty: Ochrona informacji przy współpracy branżowej zgodnej z prawem konkurencji

W dniach 16-17 października 2017 r. w Warszawie odbędą się warsztaty pt. „Ochrona informacji przy współpracy branżowej zgodnej z prawem konkurencji”.

Drugiego dnia spotkania r.pr. Karol Juraszczyk omówi kwestię wpływu unijnego Rozporządzenia o Ochronie Danych Osobowych (RODO) na sporządzanie umów oraz dokumentacji.

Organizatorem wydarzenia jest MM Conferences.

21 wrz 2017

Konferencja: Dyrektywa PSD 2 – kluczowe zmiany na rynku usług płatniczych

W dniach 21-22 września 2017 r. w Warszawie odbędzie się konferencja pn. „Dyrektywa PSD 2 – kluczowe zmiany na rynku usług płatniczych”.

Pierwszego dnia wydarzenia eksperci z kancelarii Traple Konarski Podrecki i Wspólnicy zaprezentują następujące tematy:

  • Mała instytucja Płatnicza i inne implementowane z PSD 2 opcje narodowe – adw. dr Jan Byrski;
  • Silne uwierzytelnianie użytkowników oraz inne ważne zmiany w projekcie implementacji PSD 2 – r. pr. Karol Juraszczyk;
  • Nowe usługi płatnicze i zmiany w zakresie odpowiedzialności za transakcje nieautoryzowane  w projekcie implementacji PSD 2 – r. pr. Maciej Miąsko.

Organizatorem spotkania jest Puls Biznesu.

13 wrz 2017

Warsztaty: Schematy i rachunki płatnicze w świetle nowych regulacji

W dniach 13-14 września 2017 r. w Warszawie odbędą się warsztaty pn. „Schematy i rachunki płatnicze w świetle nowych regulacji”.

Podczas spotkania poruszone zostaną m. in. zagadnienia:

  • Jakie zagrożenia może generować dostęp TPP do rachunku bankowego,
  • Czy wdrożenie dyrektywy PAD może okazać się problematyczne,
  • Jakie kluczowe regulacje RODO odnoszą się do rachunku płatniczego,
  • Z czym dla sektora bankowego wiążą się zmiany opłat interchange.

Drugiego dnia eksperci z kancelarii Traple Konarski Podrecki i Wspólnicy wygłoszą następujące prelekcje:

  • „Schematy płatnicze – zasady funkcjonowania w praktyce, niedozwolone ograniczenia” – adw. dr Jan Byrski,
  • „Brak autoryzacji w transakcjach płatniczych” – r. pr. Karol Juraszczyk.

Organizatorem warsztatów jest MM Conferences.

Blog 4
24 wrz 2019

Konsultacje dotyczące propozycji wytycznych EIOPA w zakresie outsourcingu z wykorzystaniem chmury obliczeniowej w ramach działalności ubezpieczeniowej

Nowy projekt wytycznych Europejskiego Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (European Insurance and Occupational Pensions Authority – EIOPA) dotyczący korzystania przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji z usług przetwarzania danych w chmurze obliczeniowej znacząco rozszerza wymogi regulacyjne w tym zakresie, zaostrzając je do poziomu zbliżonego do obowiązującego w sektorze bankowym. Wytyczne są obecnie na etapie konsultacji publicznych. Uwagi można zgłaszać do EIOPA do 30 września 2019 r.

Wprowadzenie

W ostatnich latach nastąpił znaczący wzrost popularności usług związanych z przetwarzaniem danych osobowych przy użyciu chmury obliczeniowej. Wykorzystuje się przy tym różne modele świadczenia tego rodzaju usług, w szczególności infrastruktura jako usługa (IaaS, od ang. Infrastructure as a Service), platforma jako usługa (PaaS – Platform as a Service) czy oprogramowanie jako usługa (SaaS – Software as a Service),  jak również różne modele chmury obliczeniowej, a mianowicie:

  1. chmurę publiczną (z założenia ogólnodostępną dla różnych użytkowników);
  2. chmurę prywatną (dostępną jedynie dla podmiotu, który ją wdrożył wewnętrznie);
  3. chmurę hybrydową (łączącą cechy chmury publicznej oraz prywatnej, umożliwiającą m.in. przekazanie tylko wybranych zasobów do chmury publicznej).

Z uwagi na niskie koszty (sprzęt, oprogramowanie i całość usług związanych z chmurą obliczeniową dostarcza z reguły jeden podmiot) największą popularnością cieszą się rozwiązania bazujące na chmurze publicznej. Wiodące podmioty z branży informatycznej obecnie nie tylko widzą duży potencjał w dalszym rozbudowywaniu usług chmurowych, ale już teraz osiągają ogromne przychody dzięki dostarczaniu tego typu usług. Przykładowo Microsoft, podając niedawno wyniki kwartalne, po raz pierwszy wskazał, że usługi świadczone w chmurze obliczeniowej wygenerowały przychód większy niż ten wytworzony przez tradycyjne działy przedsiębiorstwa[1].

Dynamiczny rozwój usług chmurowych niesie ze sobą nowe wyzwania ze względu na konieczność realizacji określonych wymogów prawnych, zwłaszcza w kontekście przetwarzania danych osobowych oraz przetwarzania informacji stanowiących tajemnice prawnie chronione. Wyzwania te są szczególnie widoczne z perspektywy podmiotów prowadzących działalność regulowaną (np. bankową lub ubezpieczeniową), w której zastosowanie mają nader restrykcyjne przepisy dotyczące outsourcingu.

W ostatnim okresie różne organy Unii Europejskiej wydają kolejne dokumenty dotyczące outsourcingu, w tym outsourcingu z wykorzystaniem usług świadczonych w chmurze obliczeniowej. W dniu 25 lutego 2019 r. Europejski Urząd Nadzoru Bankowego (European Banking Authority – EBA) opublikował wytyczne w sprawie outsourcingu (znak: EBA/GL/2019/02, dalej: „Wytyczne EBA”)[2], które wejdą w życie 30 września 2019 r. i zastąpią zarówno wytyczne Komitetu Europejskich Organów Nadzoru Bankowego (CEBS) z dnia 14 grudnia 2006 r. dotyczące zlecania zadań dostawcom usług, jak i zalecenia EBA dotyczące outsourcingu w chmurze. Wytyczne EBA odnoszą się także do outsourcingu w przypadku korzystania z usług chmurowych. W wydanym 16 września 2019 r. stanowisku Urząd Komisji Nadzoru Finansowego (UKNF) przesunął moment rozpoczęcia ich stosowania w Polsce na 30 czerwca 2020 r.[3] Z kolei EIOPA w dniu 1 lipca 2019 r. opublikowała materiał konsultacyjny dotyczący jej własnych wytycznych w zakresie outsourcingu, który ogranicza się wyłącznie do outsourcingu z wykorzystaniem usług chmurowych (dalej: „Projekt (EIOPA)” lub „Wytyczne (EIOPA)”)[4]. Uwagi do tego materiału można zgłaszać do 30 września 2019 r.[5] Wytyczne EIOPA mają być stosowane od 1 lipca 2020 r. do wszystkich umów outsourcingu w chmurze zawartych lub zmienionych od tego dnia, natomiast umowy już obowiązujące powinny zostać odpowiednio zmodyfikowane do 1 lipca 2022 r.

Pewnym zaskoczeniem może być fakt, że – odmiennie niż w przypadku Wytycznych EBA – Wytyczne EIOPA odnoszą się wyłącznie do outsourcingu, który powiązany jest ze świadczeniem usług w chmurze obliczeniowej. Tym samym nie mają one charakteru kompleksowego, co z jednej strony nie wydaje się dobrym rozwiązaniem, gdyż różnice w implementacji w poszczególnych państwach członkowskich przepisów dotyczących outsourcingu z dyrektywy Solvency II[6] są znaczne. Z drugiej strony takie podejście pozwala jednak obniżyć koszty i nakłady, jakie muszą ponieść zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji w celu dostosowania się do nowych wymogów i z tego powodu może być postrzegane pozytywnie. Wydaje się jednak, że ze względu na długi okres na dostosowanie się przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji do Wytycznych EIOPA (a postuluje się jego dalsze wydłużenie) powinny one objąć swoim zakresem całość zagadnień dotyczących outsourcingu w działalności ubezpieczeniowej.

Bezpośrednimi adresatami Wytycznych są zakłady ubezpieczeń oraz zakłady reasekuracji. Pośrednicy ubezpieczeniowi (agenci, brokerzy ubezpieczeniowi) wprawdzie do tego kręgu nie należą[7], lecz można się spodziewać, że zakłady ubezpieczeń oraz zakłady reasekuracji mogą kontraktowo zobowiązywać pośredników do odpowiedniego stosowania Wytycznych w takim zakresie, w jakim ci ostatni, wykonując czynności na rzecz zakładu ubezpieczeń lub reasekuracji, korzystają z rozwiązań chmurowych.

Poniżej skrótowo omówione zostaną wybrane zagadnienia zaprezentowane w opublikowanym przez EIOPA Projekcie, które powinny – zdaniem autorów – budzić szczególne zainteresowanie rynku i być przedmiotem dalszego namysłu unijnego urzędu.

Outsourcing oraz outsourcing istotny w Projekcie EIOPA

Opracowując Projekt, EIOPA przyjęła założenie, że Wytyczne będą miały zastosowanie do korzystania przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji z usług przetwarzania danych w chmurze obliczeniowej tylko wtedy, gdy w ramach tych usług dochodzi jednocześnie do outsourcingu w rozumieniu art. 13 pkt 28 dyrektywy Solvency II (implementowanego w art. 3 ust. 1 pkt 27 u.d.u.r.[8]). W przepisie tym zdefiniowano outsourcing jako dowolnego rodzaju umowę zawartą pomiędzy zakładem ubezpieczeń lub zakładem reasekuracji a dostawcą usługi, na podstawie której dostawca –bezpośrednio lub w drodze suboutsourcingu – wykonuje proces, usługę lub działanie, które w innym przypadku zostałyby wykonane przez sam zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji[9]. W wytycznej 1 Projektu wskazano ponadto, że dla kwalifikacji czynności jako outsourcingu regulowanego zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji powinien wziąć pod uwagę:

  1. czy funkcja lub jej część będąca przedmiotem powierzenia innemu dostawcy jest wykonywana w sposób powtarzalny lub ciągły
    oraz
  2. czy funkcja lub jej część będąca przedmiotem powierzenia byłaby w normalnych okolicznościach wykonywana przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji w toku działalności biznesowej, nawet jeśli nie była wykonywana dotychczas.

Powyższe założenie EIOPA należy ocenić zasadniczo pozytywnie. Alternatywą byłoby objęcie zakresem Wytycznych każdego przypadku korzystania przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji z usług przetwarzania danych w chmurze, co wydawałoby się nadmiarowe i nieadekwatne z punktu widzenia zasady proporcjonalności, zgodnie z którą Wytyczne powinny być stosowane. Wątpliwości budzi natomiast wprowadzenie w Projekcie swego rodzaju domniemania, że korzystanie z usług przetwarzania danych w chmurze obliczeniowej stanowi outsourcing (cytat z wersji oryginalnej: „As a rule, outsourcing should be assumed”). Wydaje się, że taka kwalifikacja prawna powinna być dokonywana według przesłanek obiektywnych, bez konieczności przyjmowania tego rodzaju założeń wstępnych.

Niewątpliwą zaletą Wytycznych EBA jest to, że wprowadzają katalog przykładowych czynności, które – co do zasady – nie stanowią outsourcingu. Należy do nich m.in. korzystanie z usług audytorów zewnętrznych, agencji informacyjnych, izb rozliczeniowych, doradców prawnych lub podmiotów świadczących usługi związane z obsługą administracyjną biura. Wprowadzenie takiego katalogu stanowi cenną wskazówkę interpretacyjną, jak należy wykładać pojęcie outsourcingu objętego zakresem tych wytycznych. EIOPA nie zdecydowała się na wprowadzenie podobnego rozwiązania w ramach Projektu, wobec czego zainteresowane podmioty powinny postulować takie jego uzupełnienie na obecnym etapie konsultacji publicznych, aby niedopuszczalne było wnioskowanie a contrario w oparciu o porównanie Wytycznych EBA z Wytycznymi EIOPA.

W przypadku potwierdzenia, że korzystanie z usług przetwarzania danych w chmurze obliczeniowej stanowi w danym przypadku outsourcing regulowany, zgodnie z Projektem należy dokonać oceny, czy zachodzi outsourcing istotny (ang. material outsourcing), czy też nie. Przez outsourcing istotny należy zawsze rozumieć outsourcing krytycznych lub istotnych funkcji operacyjnych (ang. critical or important operational functions), kwalifikowanych zgodnie z Wytycznymi EIOPA dotyczącymi systemu zarządzania (znak: EIOPA-BoS-14/253 PL, dalej: „Wytyczne EIOPA dot. Systemu Zarządzania”)[10]. Wytyczna 7 Projektu określa dodatkowe kryteria, jakie zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji powinien wziąć pod uwagę, klasyfikując outsourcing jako istotny. Należą do nich m.in.: wpływ awarii lub przerwy w dostawie usługi chmurowej na usługi świadczone przez zakład, możliwość zapewnienia zgodności z przepisami prawa lub zarządzania ryzykiem, zakres i stopień skomplikowania czynności wykorzystujących usługi przetwarzania danych w chmurze obliczeniowej oraz ich koszt. Co ciekawe, w Projekcie wskazano na potrzebę wzięcia pod uwagę ochrony zarówno danych osobowych, jak i danych nieosobowych[11] wraz z potencjalnym wpływem naruszenia poufności lub braku zapewnienia dostępności i integralności danych na przedsiębiorstwo, ubezpieczających lub inne podmioty. Od tego, czy dany przypadek korzystania z rozwiązań chmurowych zostanie zakwalifikowany jako outsourcing istotny, zależeć będzie, czy będą miały zastosowanie dodatkowe wymogi dotyczące m.in. informowania organów nadzoru o zawarciu umowy (wytyczna 4 Projektu), umowy z dostawcą usługi (wytyczna 10 Projektu) czy strategii wyjścia i zakończenia współpracy (wytyczna 15 Projektu). W toku konsultacji Projektu celowe wydaje się doprecyzowanie części kryteriów lub sposobu ich stosowania.

Czynności niezbędne przed zawarciem umowy z dostawcą usługi przetwarzania danych w chmurze obliczeniowej

Zgodnie z Projektem przed zawarciem umowy z dostawcą usługi przetwarzania danych w chmurze obliczeniowej zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji zobowiązany będzie do realizacji następujących czynności:

  1. oceny, czy w ramach umowy ma miejsce outsourcing istotny, kwalifikowany według kryteriów określonych w wytycznej 7 Projektu;
  2. zidentyfikowania i oceny wszystkich istotnych ryzyk związanych z zawarciem umowy oraz przeprowadzenia analizy kosztów i korzyści wynikających z zawarcia umowy – zgodnie z wytyczną 8 Projektu. W przypadku outsourcingu istotnego analiza ryzyka powinna zostać przeprowadzona przed zawarciem umowy z dostawcą usługi oraz w każdym przypadku przed przedłużeniem umowy (jeśli zmianie ulega jej treść lub zakres). W tym ostatnim przypadku zasadnym wydaje się postulowanie zmiany Projektu poprzez wskazanie, że ponowna analiza ryzyka powinna mieć miejsce wtedy, gdy zmiana dotyczy istotnych postanowień umowy, mających wpływ na dotychczasową ocenę ryzyka współpracy. Niezależnie od powyższego analiza ryzyka współpracy z dostawcą usługi powinna być przeprowadzona w każdym przypadku, gdy zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji poweźmie informację o istotnych zmianach lub nieprawidłowościach w ramach usług świadczonych przed dostawcę;
  3. przeprowadzenia badania due diligence dostawcy usługi – zgodnie z wytyczną 9 Projektu. W ramach badania należy dokonać m.in. analizy wiedzy, doświadczenia oraz sytuacji ekonomicznej dostawcy. Dokumentami wspierającymi przeprowadzenie due diligence mogą być posiadane certyfikaty potwierdzające zgodność z powszechnie uznawanymi normami, wyniki audytów wewnętrznych lub zewnętrznych przeprowadzonych u dostawcy. Warto zauważyć, że Projekt nie ogranicza obowiązku przeprowadzenia badania do outsourcingu istotnego. Wydaje się, że takie rozwiązanie może w niektórych przypadkach stanowić dla zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji nieproporcjonalne obciążenie w stosunku do niskiej wagi czynności będących przedmiotem powierzenia dostawcy usługi w ramach outsourcingu;
  4. identyfikacji i oceny konfliktów interesów, jakie outsourcing może powodować – zgodnie z wymogami określonymi w art. 274 ust. 3 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/35[12] (dalej: „Rozporządzenie Delegowane”).

Powyższe obowiązki zakładów ubezpieczeń oraz zakładów reasekuracji dotyczące etapu przedkontraktowego zasadniczo istnieją już na gruncie czy to obowiązujących przepisów prawa, czy Komunikatu KNF z 23 października 2017 r. (dalej: „Komunikat KNF”). Nie oznacza to jednak, że między Projektem a Komunikatem KNF nie występują pewne rozbieżności czy odmienne sformułowania. Słuszne wydaje się zatem postulowanie, aby KNF, w ramach nadzoru w obszarze korzystania z usług przetwarzania danych w chmurze obliczeniowej, po wejściu w życie Wytycznych opierała się w stosunku do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji przede wszystkim na Wytycznych EIOPA, nie zaś prezentowała (inne) podejście krajowe. Konieczność stosowania dwóch regulacji dotyczących tej samej materii, w znacznej mierze zbliżonych jeśli chodzi o wymogi z nich wynikające, wydaje się nieuzasadniona i może w praktyce rodzić niepotrzebne trudności.

Obowiązki notyfikacyjne względem organu nadzoru oraz rejestr umów outsourcingu

Obowiązek zawiadomienia KNF o zamiarze zawarcia umowy outsourcingu funkcji należących do systemu zarządzania oraz podstawowych lub ważnych czynności („outsourcing istotny” według Wytycznych) istnieje już teraz na gruncie art. 75 ust. 2 u.d.u.r. Zgodnie z Wytycznymi EIOPA dot. Systemu Zarządzania zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji w zawiadomieniu zamieszcza opis zakresu powierzanych czynności, przyczyny outsourcingu i nazwę usługodawcy oraz – jeżeli outsourcing dotyczy kluczowej funkcji – nazwisko osoby odpowiedzialnej za funkcje lub działania objęte outsourcingiem po stronie usługodawcy. Na gruncie Projektu zakres informacji, które należy przekazać do organu nadzoru (KNF), ulega znacznemu rozszerzeniu (zob. wytyczna 4 Projektu). Do dodatkowych elementów zawiadomienia należą m.in.: załączenie projektu umowy z dostawcą usługi, określenie prawa właściwego dla umowy, model świadczenia usługi (IaaS, PaaS lub SaaS), rodzaj dostępności infrastruktury chmurowej (publiczna, prywatna lub społecznościowa), charakter danych przekazywanych do przetwarzania w chmurze obliczeniowej, lokalizacja serwerów czy analiza zastępowalności dostawcy usługi.

W świetle art. 77 u.d.u.r. na zakładach ubezpieczeń i zakładach reasekuracji ciąży obowiązek prowadzenia wewnętrznej ewidencji umów outsourcingu, zawierającej podstawowe dane dostawcy usługi, zakres powierzonych czynności i funkcji oraz okres obowiązywania umowy. Projekt istotnie rozszerza zakres informacji, jakie powinien zawierać rejestr (zob. wytyczna 5 Projektu). Elementem, który nie występuje w rejestrze określonym w Wytycznych EBA, lecz występuje w Projekcie, jest opis zasad monitoringu czynności objętych outsourcingiem przez zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji wskazujący dedykowane w tym celu osoby wykonujące te zadania i ich kompetencje w tym zakresie (zgodnie z Wytycznymi EBA tego rodzaju opis przekazywany jest na żądanie organu nadzoru). Niektóre punkty w Projekcie EIOPA nie są do końca jasne. Przykładowo: warto by doprecyzować, jakie warunki przesądzają o tym, że dostawca usług w chmurze (lub znaczący podwykonawca) wspiera operacje biznesowe krytyczne czasowo (czy chodzi np. o poziom dostępności, czy o opóźnienia). Należy także rozważyć, czy w rejestrze powinny znajdować się informacje dotyczące szacowanych rocznych kosztów budżetowych, które w odniesieniu do usług chmurowych często trudno określić.

Zgodnie z Projektem rejestr powinien obejmować wszystkie przypadki powierzenia określonych funkcji dostawcy usługi przetwarzania danych w chmurze obliczeniowej niezależnie od zakwalifikowania danego outsourcingu jako istotnego, aczkolwiek w odniesieniu do outsourcingu istotnego rejestr powinien zawierać dodatkowe elementy. Zakłady ubezpieczeń oraz zakłady reasekuracji powinny, w świetle zasady proporcjonalności, określić odpowiedni okres retencji, przez który będą przechowywane w rejestrze informacje dotyczące rozwiązanych lub wygasłych umów outsourcingu.

Wymogi wobec umów outsourcingu z dostawcami

W Projekcie podkreślono, że odpowiednie prawa i obowiązki podmiotu korzystającego z usług i dostawcy usług w chmurze powinny być wyraźnie przydzielone i określone w pisemnej umowie, przy czym wskazano także na minimalny zakres uzgodnień, stanowiący uzupełnienie wymogów określonych w art. 274 Rozporządzenia Delegowanego (wytyczna 10). Wskazano m.in. na konieczność uwzględnienia takich kwestii jak:

  1. jasny opis usług świadczonych w chmurze;
  2. okres obowiązywania umowy, w tym okres wypowiedzenia;
  3. prawo i sąd właściwe dla danej umowy;
  4. zobowiązania finansowe stron, w tym model wyceny usług świadczonych w chmurze;
  5. warunki podwykonawstwa (o ile zostało ono dopuszczone);
  6. lokalizacja przetwarzania danych (z uwzględnieniem krajów i lokalizacji centrów przetwarzania danych) oraz warunków zmiany tych lokalizacji;
  7. warunki dotyczące dostępności, integralności, poufności, prywatności i bezpieczeństwa odpowiednich danych;
  8. prawo do bieżącego monitorowania wydajności dostawcy usług przez podmiot korzystający z tych usług;
  9. uzgodnione poziomy obejmujące ilościowe i jakościowe cele w zakresie wydajności, które są bezpośrednio mierzalne przez podmiot korzystający z usług w celu niezależnego monitorowania otrzymanych usług;
  10. obowiązki sprawozdawcze dostawcy usług w chmurze (z uwzględnieniem zobowiązań do przedstawienia sprawozdań mających znaczenie dla funkcji audytu wewnętrznego podmiotu korzystającego z usług chmurowych);
  11. ewentualne objęcie obowiązkowym ubezpieczeniem od niektórych rodzajów ryzyk wraz z żądanym poziomem ochrony ubezpieczeniowej;
  12. wymagania dotyczące wdrażania i testowania biznesowych planów awaryjnych.

W Projekcie określono, że niezależnie od istotności outsourcingu umowa outsourcingu powinna obejmować wszystkie wymogi określone w art. 38 dyrektywy Solvency II. W szczególności podmiot korzystający z usług świadczonych w chmurze powinien dopilnować, aby umowa outsourcingowa lub jakiekolwiek inne ustalenia umowne nie utrudniały ani nie ograniczały jego organu nadzorczego w pełnieniu funkcji i celów nadzorczych oraz skutecznego nadzoru nad funkcjami i działaniami zlecanymi na zewnątrz.

Warto także zwrócić uwagę na zaakcentowanie zagadnień związanych z rozwiązaniem umowy i strategiami wyjścia (ang. exit plan), które powinny zapobiegać uzależnieniu od konkretnego dostawcy usług chmurowych. W Projekcie wyraźnie wskazano, iż w ramach umowy outsourcingu w chmurze (przynajmniej w przypadku istotnego outsourcingu) podmiot korzystający z tego typu usług powinien mieć jasno określoną klauzulę dotyczącą strategii wyjścia, zapewniającą, że w razie potrzeby będzie w stanie rozwiązać umowę. Wypowiedzenie powinno być przy tym możliwe bez uszczerbku dla ciągłości i jakości świadczenia usług na rzecz ubezpieczających (wytyczna 15).

W ramach prawa do rozwiązania umowy i strategii wyjścia wskazano nadto na potrzebę zidentyfikowania alternatywnych rozwiązań z uwzględnieniem planów przejścia (aby umożliwić także przeniesienie usług i danych do innego dostawcy usług w chmurze lub z powrotem do podmiotu korzystającego z tych usług). W tym zakresie podkreślono także kwestię konieczności trwałego usunięcia danych po zakończeniu świadczenia usług w chmurze (tj. po ich zwróceniu bezpośrednio do podmiotu korzystającego z tych usług lub przekazaniu do innego dostawcy usług).

Prawo kontroli i audytu dostawcy usług chmurowych

W Projekcie przewidziano, że umowa outsourcingowa nie powinna ograniczać przysługującego podmiotowi korzystającemu z usług prawa dostępu i audytu dostawcy oraz możliwości kontroli usług w chmurze w celu wypełnienia obowiązków regulacyjnych. Jednocześnie podkreślono potrzebę zapewnienia przekazywania korzystającemu z usług informacji potrzebnych do odpowiedniego zarządzania i monitorowania ryzyka związanego z outsourcingiem chmurowym (wytyczna 11).

Wskazano, że zakres wspomnianych audytów powinien obejmować m.in. ocenę usługodawcy oraz, w stosownych przypadkach, jego podwykonawców, proces zarządzania incydentami (w szczególności w przypadku naruszeń danych, zakłóceń w świadczeniu usług lub innych istotnych problemów), jak również ocenę przestrzegania wytycznych dotyczących outsourcingu w chmurze. Można zauważyć, że podobne prawo przewidziane jest niezależnie (w zakresie dotyczącym przetwarzania danych osobowych) w art. 28 ust. 3 lit. h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej: „RODO”). Przy określaniu częstotliwości audytów wskazano na potrzebę wzięcia pod uwagę charakteru i zakresu ryzyka oraz wpływu na podmiot korzystający z usług outsourcingu w chmurze obliczeniowej. Niemniej jednak warto zauważyć, że w Projekcie dostrzeżono istotny dla wszystkich dużych dostawców usług informatycznych (nie tylko chmurowych) problem dotyczący potencjalnego obciążenia organizacyjnego powstającego w związku z ich audytowaniem. Niewątpliwie w przypadku świadczenia usług na dużą skalę (np. dla różnych zakładów ubezpieczeń) dostawca usług chmurowych mógłby być istotnie obciążony ze względu na konieczność poddawania się cyklicznym audytom prowadzonym przez różnych jego klientów. Stąd też w Projekcie (w celu bardziej efektywnego wykorzystania zasobów audytu oraz zmniejszenia obciążenia organizacyjnego spoczywającego na dostawcy usług chmurowych i jego klientach) dopuszczono możliwość:

  1. korzystania przy realizacji prawa do audytu z certyfikatów oraz raportów stron trzecich lub raportów wewnętrznych udostępnionych przez dostawcę usług chmurowych;
  2. audytów zbiorczych (np. przeprowadzanych wspólnie z innymi klientami tego samego dostawcy usług chmurowych) lub przeprowadzanych przez innych klientów lub przez wskazany przez nich podmiot.

Takie rozwiązanie wydaje się racjonalne, jakkolwiek warto mieć na uwadze, że w Projekcie umieszczono liczne zastrzeżenia w odniesieniu do realizacji prawa do audytu poprzez certyfikaty oraz raporty stron trzecich lub raporty wewnętrzne udostępnione przez dostawcę usług chmurowych. Wskazano m.in., że w przypadku szczególnych potrzeb umownie powinno być zachowane prawo do przeprowadzania indywidualnych kontroli na miejscu według własnego uznania w zakresie dotyczącym istotnego outsourcingu. Kwestie te opisano zasadniczo podobnie w Wytycznych EBA, jednakże EBA bardziej restrykcyjnie podchodzi do zagadnień związanych z outsourcingiem krytycznych lub istotnych funkcji. W tym zakresie celowe byłoby zachowanie większej spójności w Projekcie EIOPA.

Wydaje się ponadto, że Wytyczne powinny zawierać bardziej precyzyjnie odniesienie do dopuszczalności częściowego wyłączenia prawa do bezpośredniej realizacji uprawnień audytowych przez podmiot korzystający z usług świadczonych w chmurze obliczeniowej. Mając na uwadze skalę działalności dostawców usług chmurowych, zasadne wydaje się rozważenie przyjęcia jako standardu możliwości korzystania z audytu, certyfikatów oraz raportów stron trzecich, a ewentualne bezpośrednie realizowanie uprawnień audytowych ograniczyć do sytuacji, w których dostarczone certyfikaty lub raporty stron trzecich okazałyby się niewystarczające.

Suboutsourcing

W Projekcie zaakcentowano także potrzebę umownego określenia, czy podoutsourcing jest dozwolony, czy też wykluczony. W szczególności wskazano, że dla spełnienia wymogów wynikających z art. 274 ust. 4 lit. k) i lit. l) Rozporządzenia Delegowanego, umowa w sprawie outsourcingu w chmurze powinna określać, w stosownych przypadkach, czy podwykonawstwo krytycznych lub ważnych funkcji dotyczących działalności podmiotu korzystającego z usług chmurowych lub znacznych ich części są dozwolone lub wyraźnie wykluczone.

Zaznaczono, że podmiot korzystający z usług w chmurze powinien zgodzić się na podoutsourcing, wyłącznie jeśli podwykonawca będzie w pełni realizował obowiązki nałożone w pierwszej kolejności na dostawcę usług chmurowych. Obowiązki te obejmują przede wszystkim prawa do audytu i dostępu oraz odpowiednie zabezpieczenie danych i systemów. Ponadto umowa dotycząca outsourcingu w chmurze powinna określać, jakiego rodzaju czynności są wykluczone z potencjalnego podwykonawstwa, jak również wskazywać, że dostawca ponosi pełną odpowiedzialność za usługi, które zlecił podwykonawcom. Dodatkowe wymogi odnoszą się także do informowania o podwykonawcach oraz zagwarantowania prawa sprzeciwu w sytuacji, w której zmiany miałyby niekorzystny wpływ na ocenę ryzyka uzgodnionych usług (wytyczna 13).

Wytyczne mają istotne znaczenie w kontekście aktualnie rozpowszechnionej wykładni przepisów u.d.u.r., które nie regulują wprost kwestii suboutsourcingu. Niekiedy – zdaniem autorów niesłusznie – przyjmuje się bowiem, że w przepisach tych wyłączono możliwość dalszego outsourcingu („podoutsourcingu”): „Należy wyłączyć możliwość dokonania przez dostawcę usług dalszego powierzenia wykonywania czynności lub funkcji zakładu (które to czynności lub funkcje dostawca ten wykonuje na mocy postanowień umowy outsourcingu) innemu podmiotowi. W świetle postanowień z art. 73 u.d.u.r. takiego powierzenia może dokonać wyłącznie zakład. Wyłączyć należy zatem w ogólności możliwość dokonywania dalszego outsourcingu (outsourcingu wtórnego) przez dostawcę usług outsourcingowych (podzlecenia czynności outsourcingowych). Takie hipotetyczne podzlecenie byłoby bowiem w opozycji do postanowień z art. 74 i 75 u.d.u.r.”[13]. Takie rozwiązanie byłoby bardziej restrykcyjne niż to przyjęte w przypadku działalności bankowej (gdzie podoutsourcing jest dopuszczalny). Warto jednak mieć na uwadze, że w doktrynie prezentowane są także słuszne stanowiska odmienne w zakresie wykładni pojęcia outsourcingu wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 27 u.d.u.r: „Przedstawiona definicja dopuszcza również możliwość tzw. suboutsourcingu, czyli dalszego zlecenia innym podmiotom usług outsourcingowych przez podmiot, który przyjął takie pierwotne zlecenie od zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji”[14]. Co ciekawe, możliwości suboutsourcingu w ogóle nie wykluczają przepisy dyrektywy Solvency II, gdzie wprost stwierdzono, że outsourcing może być realizowany w drodze suboutsourcingu (zob. art. 13 pkt 28 dyrektywy Solvency II). Możliwość suboutsourcingu przewidziano także w Rozporządzeniu Delegowanym, dlatego też definicja znajdująca się w art. 3 ust. 1 pkt 27 u.d.u.r., która całkowicie przemilcza tę kwestię, budzi wątpliwości.

Wydaje się, że w Wytycznych EIOPA powinno jednak znaleźć się odniesienie do ewentualnej dopuszczalności kolejnych poziomów suboutsourcingu (tzw. suboutsourcing łańcuchowy) nawiązujące do dyrektywy Solvency II i Rozporządzenia Delegowanego. Pozytywnie należy natomiast odnieść się do wytycznych dopuszczających wprost podoutsourcing w ramach usług chmurowych. Całkowite wykluczenie podoutsourcingu w praktyce uniemożliwiłoby korzystanie w większości przypadków z tego typu usług, które z racji swojego charakteru opierają się zazwyczaj na większej liczbie podwykonawców.

Mając na uwadze treść Wytycznych, warto na gruncie przepisów u.d.u.r. rozważyć także możliwość szerszego przyjęcia dopuszczalności podoutsourcingu w ramach działalności ubezpieczeniowej w związku z podzlecaniem różnego rodzaju usług – nie tylko tych związanych z przetwarzaniem danych przy użyciu chmury obliczeniowej.

[1] Zob. https://businessinsider.com.pl/gielda/wiadomosci/microsoft-wyniki-finansowe-za-iv-kw-2019-roku/x9gc5b7.

[2] Tekst Wytycznych EBA dostępny jest pod adresem https://eba.europa.eu/documents/10180/2761380/EBA+revised+Guidelines+on+outsourcing_PL.pdf.

[3] Zob. https://www.knf.gov.pl/knf/pl/komponenty/img/Stanowisko_UKNF_ws_outsourcingu_67075.pdf.

[4] Tekst projektu wytycznych jest dostępny pod adresem https://eiopa.europa.eu/Publications/Consultations/2019-07-01%20ConsultationDraftGuidelinesOutsourcingCloudServiceProviders.pdf.

[5] Formularz do zgłaszania uwag dostępny jest pod adresem https://ec.europa.eu/eusurvey/runner/Consultation_Cloud_GL_2019.

[6] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz. Urz. UE L 335 z 17.12.2009, s. 1).

[7] W doktrynie wskazuje się, że umowy agencyjne co do zasady nie powinny być kwalifikowane jako umowy outsourcingowe: „Za słuszne należy uznać stanowisko, zgodnie z którym umowy agencyjnie nie są objęte przepisami dotyczącymi outsourcingu. Takie stanowisko uzasadnia fakt, że katalog czynności, których powierzenie innemu podmiotowi powinno odbywać się w drodze outsourcingu, nie obejmuje czynności związanych z zawieraniem umów ubezpieczenia. Jednakże w przypadku gdyby w ramach umowy agencyjnej powierzono agentowi wykonywanie jakichkolwiek czynności, które są uwzględnione w omawianym katalogu, wówczas bez wątpienia znajdą zastosowanie przepisy dotyczące outsourcingu” (P. Czublun (red.), Ustawa o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. Komentarz, Warszawa, 2016).

[8] Ustawa z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 381).

[9] W Polsce szczegółowe zasady dotyczące outsourcingu ubezpieczeniowego uregulowano w art. 73–77 u.d.u.r.

[10] Zob. https://eiopa.europa.eu/GuidelinesSII/EIOPA_Guidelines_on_System_of_Governance_PL.pdf.

[11] Kwestie dotyczące danych innych niż osobowe regulują obecnie przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1807 z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie ram swobodnego przepływu danych nieosobowych w Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 303 z 28.11.2018, s. 59). Niezależnie od przepisów tego rozporządzenia warto mieć także na uwadze, że w przypadku działalności ubezpieczeniowej niektóre dane (np. dotyczące poszczególnych umów ubezpieczenia osób prawnych), mimo braku charakteru danych osobowych, mogą stanowić tajemnicę ubezpieczeniową w rozumieniu 35 ust. 1 u.d.u.r.

[12] Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/35 z dnia 10 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) (Dz. Urz. UE L 12 z 17.01.2015, s. 1).

[13] P. Wajda, Art. 73, [w:] Ustawa o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. Komentarz, Wolters Kluwer, 2017.

[14] P. Czublun (red.), dz. cyt.

06 maj 2019

Ustawa sektorowa zapewniająca stosowanie RODO a zmiany w Prawie bankowym

W dniu 4 maja 2019 r. weszła w życie długo oczekiwana ustawa zmieniająca szereg innych ustaw której celem jest dostosowanie polskiego porządku prawnego do uwarunkowań wynikających z wejścia do stosowania ogólnego rozporządzenia o ochronie danych. Najwięcej kontrowersji na etapie prac legislacyjnych wzbudziły m.in. projektowane zmiany Prawa bankowego w zakresie przepisów dotyczących przetwarzania danych osobowych do celów oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego.

****

Mowa o Ustawie z dnia 21 lutego 2019 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), zwanej dalej „Ustawą Sektorową”. Po przyjęciu nowej Ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych uchwalenie Ustawy Sektorowej stanowi kontynuację działań polskiego ustawodawcy zmierzających do zapewnienia skutecznego stosowania przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (dalej jako „RODO”), a w niektórych przypadkach do usunięcia przepisów, które są z RODO sprzeczne lub powielają rozwiązania w nim przyjęte. W sektorze finansowym zmiany wprowadzono m.in. w Ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (dalej jako „pr. bank.”).

Zmiany dotyczące przeprowadzania oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na przepisy, na gruncie których m.in. banki, SKOK-i, inne instytucje upoważnione do udzielania kredytów, instytucje pożyczkowe czy Biuro Informacji Kredytowej będą mogły podejmować decyzje w oparciu wyłącznie o zautomatyzowane przetwarzanie danych osobowych, w tym profilowanie, w procesie dokonywania oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego (art. 105a ust. 1a–1c pr. bank.). W praktyce oznacza to, że np. decyzja o udzieleniu kredytu lub pożyczki przez bank będzie mogła zapaść w sposób w pełni zautomatyzowany (bez ingerencji ludzkiej) na podstawie danych i informacji posiadanych przez bank, w wyniku zastosowania odpowiednich algorytmów. Gdyby nie wprowadzono omawianych przepisów, wymienione w nich instytucje, w tym przede wszystkim banki, musiałyby – przed dokonaniem oceny zdolności kredytowej opartej wyłącznie na zautomatyzowanym przetwarzaniu danych osobowych – pozyskać wyraźną zgodę osoby ubiegającej się o kredyt lub pożyczkę (ewentualnie argumentować, że taka zautomatyzowana decyzja jest niezbędna do zawarcia lub wykonania umowy, co w większości przypadków wydaje się trudne do obrony). Dzięki wprowadzonym przepisom uprawnienie do dokonywania takiej oceny wynika obecnie bezpośrednio z przepisów prawa i nie istnieje potrzeba poszukiwania innej podstawy prawnej dla takich działań. Powyższe zmiany uwzględniają fakt, że polski rynek finansowy, w tym bankowy, jest jednym z najbardziej zaawansowanych technologicznie w Unii Europejskiej, a wprowadzone zmiany powinny wpływać pozytywnie na efektywność procesu badania i oceny ryzyka związanego z przyznaniem kredytu lub pożyczki.

Ustawowe uprawnienie do podejmowania – w określonych przypadkach – decyzji opartych wyłącznie na zautomatyzowanym przetwarzaniu danych osobowych, w tym profilowaniu, wynika z art. 22 ust. 2 lit. b RODO. Przepis ten jednocześnie wymaga, aby prawo państwa członkowskiego wprowadzające takie uprawnienie przewidywało właściwe środki ochrony praw, wolności i prawnie uzasadnionych interesów osoby, której dane dotyczą. Do takich środków, przewidzianych w art. 105a ust. 1a pr. bank., należy zaliczyć nałożony na banki oraz inne instytucje wymienione w tym przepisie obowiązek zapewnienia osobie, której dotyczy decyzja podejmowana w zautomatyzowany sposób, prawa do otrzymania stosownych wyjaśnień co do podstaw podjętej decyzji, do uzyskania interwencji ludzkiej w celu podjęcia ponownej decyzji oraz do wyrażenia własnego stanowiska. Warto zwrócić uwagę, że ochrona danych osobowych klientów banków, w tym danych pozyskanych na etapie badania zdolności kredytowej, zapewniona jest również w przepisach o tajemnicy bankowej (art. 104 pr. bank.), której naruszenie może skutkować odpowiedzialnością administracyjną, cywilną oraz karną.

Zautomatyzowane decyzje w procesie dokonywania oceny zdolności kredytowej oraz analizy ryzyka kredytowego mogą być podejmowane wyłącznie w oparciu o dane niezbędne z uwagi na cel i rodzaj kredytu – tak wprost stanowi dodany w Ustawie Sektorowej art. 105a ust. 1b pr. bank. Przepis ten jest spójny z określoną w art. 5 ust. 1 lit. c) RODO zasadą minimalizacji danych, zgodnie z którą przetwarzanie danych osobowych musi być adekwatne, stosowne i ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane. Rządowy projekt Ustawy Sektorowej, przygotowany przez Ministerstwo Cyfryzacji i przekazany pod obrady sejmu, zakładał wprowadzenie zamkniętego katalogu danych, w oparciu o które możliwe byłoby podejmowanie decyzji bazujących na zautomatyzowanym przetwarzaniu danych osobowych, w tym profilowaniu, na potrzeby oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. Takie rozwiązanie wywołało szeroki sprzeciw środowiska bankowego, z którego płynęły głosy, że jego przyjęcie prowadziłoby do naruszenia funkcjonujących obecnie złożonych modeli scoringowych (punktowych) stosowanych w celu ustalenia wiarygodności kredytowej wnioskujących o kredyt, które uwzględniają również czynniki inne niż wymienione wprost w katalogu ustawowym. Przyjęta ostatecznie wersja przepisów Ustawy Sektorowej określa przykładowy (otwarty) katalog danych, na podstawie których możliwe będzie podjęcie w pełni zautomatyzowanej decyzji dotyczącej przyznania kredytu. W każdym jednak przypadku kredytodawca powinien być w stanie wykazać, że dane przetwarzane w celu oceny zdolności kredytowej oraz analizy ryzyka kredytowego są do osiągnięcia tego celu niezbędne, co powinno zapobiegać ich nadmiernemu wykorzystaniu. W ustawie określono również, że do celów podejmowania zautomatyzowanych decyzji dotyczących przyznania kredytu nie mogą być przetwarzane szczególne kategorie danych, o których mowa w art. 9 RODO (tzw. dane wrażliwe), takie jak dane genetyczne, dane dotyczące zdrowia, dane ujawniające pochodzenie rasowe, poglądy polityczne, przekonania religijne czy światopoglądowe.

Niezależenie od tego, czy decyzja o udzieleniu kredytu jest podejmowana w sposób zautomatyzowany, czy przy udziale człowieka, banki oraz inne instytucje ustawowo upoważnione do udzielania kredytów są zobowiązane, na wniosek podmiotu ubiegającego się o kredyt, przekazać mu w formie pisemnej wyjaśnienie dotyczące oceny jego zdolności kredytowej. Obowiązek ten wynika z wprowadzonego Ustawą Sektorową art. 70a pr. bank. Dotychczas możliwość uzyskania tego rodzaju wyjaśnień przysługiwała wyłącznie przedsiębiorcom (na podstawie uchylonych ust. 5 i 6 w art. 70 pr. bank.), obecnie zaś jest otwarta również dla konsumentów. Wyjaśnienia powinny zawierać informacje na temat czynników, w tym danych osobowych wnioskującego, które miały wpływ na dokonaną ocenę zdolności kredytowej. W przypadku wnioskujących o kredyt będących konsumentami przekazanie wyjaśnień ma być bezpłatne, natomiast w przypadku przedsiębiorców ewentualna opłata za sporządzenie wyjaśnień powinna być odpowiednia do wysokości kredytu.

Przetwarzanie danych osobowych na potrzeby tzw. systemów antyfraudowych

W wyniku wejścia w życie Ustawy Sektorowej zmianie uległo brzmienie art. 106d pr. bank., który dotyczy przetwarzania i udostępniania informacji w ramach tzw. systemów antyfraudowych. W myśl tego przepisu instytucje udzielające finansowania (kredytów, pożyczek, leasingu) mogą wymieniać między sobą informacje dotyczące podejrzeń popełnienia przestępstw na ich szkodę. W wyniku dodania ust. 2 w art. 106d pr. bank. podmioty wymienione w art. 106d ust. 1 pr. bank. będą uprawnione do przetwarzania, w tym udostępniania, informacji dotyczących wyroków skazujących dotyczących przestępstw dokonywanych na szkodę podmiotów udzielających finansowania, w celu i zakresie niezbędnym do zapobiegania tym przestępstwom. Wprowadzenie takiego ustawowego uprawnienia ma związek z art. 10 RODO, który stanowi, iż przetwarzanie danych osobowych dotyczących wyroków skazujących lub naruszeń prawa jest możliwe wyłącznie pod nadzorem władz publicznych lub jeżeli jest dozwolone prawem Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego przewidującymi odpowiednie zabezpieczenia praw i wolności osób, których dane dotyczą (w zakresie, w jakim te dane są objęte reżimem tajemnicy bankowej, wydaje się, że wymóg zapewnienia odpowiednich zabezpieczeń jest w przepisach prawa realizowany).

Dodatkowo w zakresie, w jakim przetwarzanie danych osobowych przez instytucje wymienione w art. 106d ust. 1 pr. bank. jest niezbędne do prawidłowej realizacji zadań dotyczących zapobiegania przestępstwom, wyłączone zostało prawo dostępu do informacji o przetwarzaniu danych osobowych, o którym mowa w art. 15 RODO. Możliwość takiego wyłączenia opiera się na art. 23 ust. 1 RODO, który pozwala na ograniczenie zakresu praw i obowiązków określonych w art. 12–22 RODO, jeżeli takie ograniczenie nie narusza istoty podstawowych praw i wolności oraz jest środkiem niezbędnym, proporcjonalnym i służącym zapobieganiu przestępczości oraz wykrywaniu i ściganiu czynów zabronionych.

Przetwarzanie danych osobowych osób pełniących kluczowe funkcje w banku

W wyniku wejścia w życie Ustawy Sektorowej banki zobowiązane są do identyfikowania – obok członków zarządu i rady nadzorczej – innych kluczowych funkcji w ramach organizacji. W świetle art. 22aa ust. 10 pr. bank. przez kluczowe funkcje należy rozumieć te, z którymi związany jest zakres obowiązków, uprawnień i odpowiedzialności umożliwiający wywieranie znaczącego wpływu na kierowanie bankiem. Obowiązkiem banku jest zapewnienie, że osoby pełniące kluczowe funkcje posiadają wiedzę, umiejętności i doświadczenie odpowiednie do pełnionych przez nich funkcji i powierzonych im obowiązków oraz dają rękojmię należytego wykonywania tych obowiązków. W Ustawie Sektorowej doprecyzowano, że wspomniana rękojmia odnosi się w szczególności do reputacji, uczciwości i rzetelności danej osoby oraz zdolności do prowadzenia spraw banku w sposób ostrożny i stabilny. Dodatkowo Ustawa Sektorowa wprowadza w przepisach art. 22aa ust. 11 pr. bank. katalog dokumentów, oświadczeń i informacji, jakich żąda się od osoby ubiegającej się o pełnienie kluczowej funkcji w banku (w tym członka zarządu i rady nadzorczej) w celu weryfikacji, czy taka osoba spełnia kryteria w zakresie rękojmi. Katalog wymaganych informacji jest stosunkowo szeroki i obejmuje m.in. informacje dotyczące sankcji administracyjnych nałożonych na kandydata, sankcji administracyjnych nałożonych na inne podmioty w związku z zakresem odpowiedzialności kandydata, postępowań sądowych, które mogą mieć negatywny wpływ na reputację kandydata, oraz sposobu działania w życiu, środowisku i kontaktach zawodowych. Szczególnie ostatnia z wymienionych kategorii informacji może budzić pewne zastrzeżenia z uwagi na mało precyzyjne sformułowanie. Bank żąda powyższych dokumentów, oświadczeń i informacji niezależnie od tego, czy osoba, która ma pełnić kluczową funkcję w banku będzie jednocześnie zatrudniona na podstawie umowy o pracę (w takim przypadku w odniesieniu do danych zbieranych od kandydata niezależnie stosuje się przepisy Kodeksu pracy, w szczególności art. 221 Kodeksu pracy), czy też będzie sprawować funkcję na podstawie innego stosunku prawnego. Dane osobowe zawarte w powyższym katalogu mogą być przechowywane nie dłużej niż 25 lat.

Podsumowując, wprowadzone Ustawą Sektorową zmiany w Prawie bankowym należy ocenić zasadniczo pozytywnie. Na aprobatę zasługuje otwarcie katalogu danych osobowych, na podstawie których banki oraz inne instytucje udzielające finansowania będą mogły podejmować zautomatyzowane decyzje dotyczące oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. Należy mieć przy tym nadzieję, że przewidziane w ustawie środki ochrony osób, których dane dotyczą, takie jak prawo do otrzymania informacji o podstawach podjętej decyzji oraz uzyskania interwencji ludzkiej w celu ponownego rozpatrzenia wniosku, będą stanowić realne zabezpieczenie przed nieprawidłowymi decyzjami lub przynajmniej umożliwią ich ewentualną korektę. Podobnie słuszne wydaje się wprowadzenie dodatkowych wymogów związanych z badaniem rękojmi osób, które mają istotny wpływ na funkcjonowanie branży finansowej w kraju, czyli osób pełniących w bankach – jako instytucjach zaufania publicznego – kluczowe funkcje. To rozwiązanie powinno przyczynić się do wzmocnienia bezpieczeństwa sektora bankowego poprzez dopuszczenie do pełnienia tych funkcji tylko osób, które posiadają odpowiednią wiedzę i doświadczenie, zaś ich dotychczasowa postawa w życiu zawodowym dowodzi, iż spełniają wysokie standardy uczciwości, rzetelności i zdolności do prowadzenia spraw banku odpowiedzialnie i bezpiecznie.

15 lis 2018

Karty podarunkowe i lojalnościowe po implementacji dyrektywy PSD2

W dniu 20 grudnia 2018 r. upływa termin na dostosowanie działalności do zmian w przepisach regulujących świadczenie usług płatniczych, które dotyczą m.in. podmiotów wydających różnego rodzaju karty podarunkowe, lojalnościowe, sklepowe itp. Nadszedł więc ostatni moment, aby dokonać oceny, czy na gruncie nowych przepisów możliwe jest dalsze korzystanie przez tego rodzaju podmioty z wyłączenia obowiązku uzyskania odpowiedniej licencji dostawcy usług płatniczych.

****

Zmiany w regulacji tzw. wyłączenia z tytułu ograniczonej sieci

Świadczenie usług płatniczych, w tym wydawanie instrumentów płatniczych, jest działalnością regulowaną ustawą o usługach płatniczych[1] (dalej jako „u.u.p.”). Prowadzenie tego rodzaju działalności wymaga – co do zasady – posiadania statusu dostawcy usług płatniczych (zgodnie z u.u.p. status taki posiadają m.in. banki, instytucje płatnicze, instytucje pieniądza elektronicznego, biura usług płatniczych). Ustawa przewiduje przy tym szereg wyłączeń, tj. przypadków, w których wynikające z niej wymogi nie mają zastosowania. Jednym z nich jest tzw. wyłączenie z tytułu ograniczonej sieci, o którym mowa w art. 6 pkt 11 u.u.p., zmienionym w związku z implementacją dyrektywy 2015/2366[2] (dalej jako „PSD2”) do polskiego porządku prawnego.

Wyłączenie z tytułu ograniczonej sieci dotyczy usług opartych na instrumentach płatniczych, które można wykorzystywać jedynie w ograniczony sposób i które spełniają co najmniej jeden z poniższych warunków:

  1. pozwalają ich posiadaczowi nabywać towary lub usługi wyłącznie w placówkach wydawców tych instrumentów lub w ramach ograniczonej sieci podmiotów, które są związane umową handlową bezpośrednio z zawodowym wydawcą tych instrumentów;
  2. służą wyłącznie do nabywania bardzo ograniczonego zakresu towarów lub usług;
  3. mogą być używane wyłącznie w jednym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jeżeli instrumenty takie są dostarczane na wniosek przedsiębiorcy lub podmiotu sektora publicznego, są regulowane ze względu na określone cele społeczne lub podatkowe przez krajowy lub samorządowy organ administracji publicznej i służą do nabycia określonych towarów lub usług od dostawców związanych z wydawcą umową handlową.

Przyjmuje się, że instrumentami płatniczymi, które mogą być objęte przedmiotowym wyłączeniem, są w szczególności karty sklepowe (karty podarunkowe), karty lojalnościowe, karty paliwowe czy karty transportu publicznego, o ile spełniają warunki określone w ww. przepisie. W wyniku implementacji PSD2 do polskiego porządku prawnego warunki te uległy pewnemu zaostrzeniu. Zmieniony art. 6 pkt 11 u.u.p. kładzie większy nacisk na aspekt ograniczonego zastosowania instrumentu płatniczego. Taką interpretację potwierdza m.in. treść motywu 14 PSD2, który stanowi, że: „w przypadku gdy […] instrument o celu szczególnym przeradza się w instrument o celu ogólnym, wyłączenie z zakresu niniejszej dyrektywy nie powinno mieć dłużej zastosowania”. Zgodnie z dalszą treścią tego motywu wyłączeniu stosowania przepisów regulujących świadczenie usług płatniczych nie powinny podlegać instrumenty, które można wykorzystywać do zakupów w sklepach określonej grupy akceptantów (podmiotów przyjmujących zapłatę z wykorzystaniem instrumentów płatniczych), ponieważ takie instrumenty są zazwyczaj zaprojektowane z myślą o ciągle powiększających się sieciach dostawców usług.

Mając na względzie powyższe zmiany, każdy przedsiębiorca, który dotychczas wydawał karty z funkcją płatniczą na podstawie wyłączenia z tytułu ograniczonej sieci, powinien dokonać ponownej oceny, czy świadczona przez niego usługa nadal spełnia warunki przedmiotowego wyłączenia. Punktem wyjścia takiej analizy powinno być ustalenie, czy dana karta stanowi instrument płatniczy w rozumieniu u.u.p. (instrumentem płatniczym jest zindywidualizowane urządzenie lub uzgodniony przez użytkownika i dostawcę zbiór procedur, wykorzystywane przez użytkownika do złożenia zlecenia płatniczego). W przypadku potwierdzenia takiej kwalifikacji należy ustalić, czy działalność oparta na takim instrumencie spełnia przesłanki wyłączenia, o którym mowa w art. 6 pkt 11 u.u.p.

Obowiązek informacyjny wydawcy karty w ramach ograniczonej sieci wobec KNF

Przepisy implementujące dyrektywę PSD2 do polskiego porządku prawnego wprowadzają swego rodzaju mechanizm kontrolny w celu przeciwdziałania nadużywaniu omawianej formy prowadzenia działalności. Zgodnie z art. 6c ust. 1 u.u.p. podmiot prowadzący działalność w oparciu o wyłączenie z tytułu ograniczonej sieci po przekroczeniu limitu 1 mln euro dla wartości transakcji płatniczych dokonanych w ciągu ostatnich 12 miesięcy ma obowiązek powiadomić Komisję Nadzoru Finansowego (KNF) o tym fakcie. Powiadomienie powinno zawierać opis oferowanych przez podmiot usług ze wskazaniem, na podstawie którego wariantu wyłączenia (art. 6 pkt 11 lit. a lub b u.u.p.) wykonuje on dany rodzaj działalności.

Otrzymawszy takie powiadomienie, KNF ocenia, czy działalność podmiotu spełnia warunki, o których mowa w art. 6 pkt 11 lit. a lub b u.u.p. W zależności od wyniku oceny KNF:

  1. dokonuje, w terminie 30 dni od złożenia powiadomienia, wpisu podmiotu do rejestru podmiotów wykonujących działalność w oparciu o wyłączenie z tytułu ograniczonej sieci
    albo
  2. wydaje decyzję o odmowie wpisu podmiotu do ww. rejestru. W takim przypadku podmiot składający powiadomienie jest obowiązany albo dostosować rozmiar prowadzonej działalności w zakresie usług płatniczych do wymogu, o którym mowa w art. 6c ust. 1 u.u.p., albo złożyć wniosek o wydanie zezwolenia na świadczenie usług w charakterze krajowej instytucji płatniczej (dalej jako „KIP”) lub wniosek o wpis do rejestru małych instytucji płatniczych (dalej jako „MIP”). Dostosowanie działalności do wymogów wyłączenia lub złożenie wniosku w sprawie uzyskania licencji KIP lub MIP powinno nastąpić w terminie trzech miesięcy od doręczenia decyzji KNF o odmowie wpisu do ww. rejestru.

Co szczególnie istotne, w przypadku gdy KNF zakwestionuje możliwość prowadzenia działalności w oparciu o wyłączenie z tytułu ograniczonej sieci, podmiot, który złoży wniosek w sprawie uzyskania licencji KIP lub MIP, może kontynuować działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymogu uzyskania zezwolenia na świadczenie usług płatniczych w charakterze KIP albo wpisu do rejestru MIP. Z kolei naruszenie omawianego obowiązku informacyjnego wobec KNF wiąże się z ryzykiem nałożenia grzywny w wysokości do 500 tys. zł.

Jeśli nie „ograniczona sieć”, to co?

W sytuacji gdy działalność polegająca na wydawaniu kart z funkcją płatniczą nie spełnia warunków stosowania wyłączenia z tytułu ograniczonej sieci, należy dokonać wyboru pomiędzy odpowiednią korektą prowadzonej działalności (tak aby spełniała warunki wyłączenia) albo uzyskaniem statusu licencjonowanego dostawcy usług płatniczych. Wspomniana korekta działalności może polegać, przykładowo, na ograniczeniu zakresu towarów lub usług, które można nabyć z wykorzystaniem karty. Natomiast w przypadku wyboru drugiego rozwiązania, należy określić jaka forma świadczenia usług w charakterze dostawcy usług płatniczych będzie optymalna z punktu widzenia specyfiki świadczonych usług, ich skali oraz perspektyw rozwoju.


[1] Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2003 ze zm.).

[2] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz. Urz. UE L 337 z 23.12.2015)

28 lip 2017

Projekt implementacji dyrektywy PSD2 – pierwsze uwagi i opinie

Trwają prace nad projektem ustawy zmieniającej ustawę o usługach płatniczych, której zasadniczym celem jest implementacja do polskiego porządku prawnego dyrektywy PSD2. Dla rynku usług płatniczych jest to regulacja kluczowa, określi ona bowiem jego kształt i zasady funkcjonowania na najbliższe lata. O powszechnym zainteresowaniu projektem może świadczyć liczba uwag i propozycji zmian wniesionych w ramach jego pierwszych konsultacji publicznych.

****

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 (dalej jako „dyrektywa PSD2”)[1], której termin implementacji w państwach członkowskich mija 13 stycznia 2018 r., jest kolejnym krokiem w kierunku unifikacji reguł w zakresie świadczenia usług płatniczych na terenie UE. Uznaje się, że rozwój zintegrowanego rynku usług płatniczych, zwłaszcza płatności elektronicznych, ma zasadnicze znaczenie dla wzrostu unijnej gospodarki oraz zapewnienia użytkownikom tych usług wysokiego poziomu bezpieczeństwa przeprowadzanych transakcji przy jednoczesnym wspieraniu rozwoju innowacyjnych technologii w dziedzinie płatności.

Dnia 21 czerwca 2017 r. na stronach Rządowego Centrum Legislacji opublikowano raport[2] z konsultacji projektu ustawy zmieniającej ustawę o usługach płatniczych (dalej jako „Projekt”), która stanowić będzie akt prawny implementujący do polskiego porządku prawnego dyrektywę PSD2. Poszczególni interesariusze zostali zobowiązani przez Ministerstwo Finansów do zaproponowania konkretnych zmian do 5 lipca 2017 r. Obecnie trwa oczekiwanie na przedstawienie zweryfikowanej wersji Projektu.

Najważniejsze zmiany, jakie niesie ze sobą Projekt, polegają na:

  1. wprowadzeniu nowych kategorii usług płatniczych: usługi inicjowania transakcji płatniczej (ang. payment initiation service – dalej jako „PIS”) oraz usługi dostępu do informacji o rachunku (ang. account information service – dalej jako „AIS”); obie usługi funkcjonują w praktyce rynkowej, jednak zasady i sposób ich świadczenia nie były dotychczas regulowane; w uproszczeniu: usługi te umożliwiają użytkownikowi zlecenie wykonania transakcji lub uzyskanie dostępu do informacji dotyczących jego rachunku płatniczego bez konieczności bezpośredniego kontaktu z dostawcą prowadzącym rachunek (np. bankiem) – komunikacja odbywa się pomiędzy dostawcą prowadzącym rachunek a dostawcą usługi PIS/AIS;
  1. wprowadzeniu obowiązku stosowania silnego uwierzytelniania użytkownika przez dostawcę usług płatniczych w momencie uzyskiwania zdalnego dostępu do rachunku płatniczego, inicjowania transakcji płatniczej lub dokonywania innych czynności, które mogą się wiązać z ryzykiem oszustwa lub nadużycia; szczegółowe wymogi w obszarze stosowania silnego uwierzytelnienia oraz przypadki, gdy można od niego odstąpić, zostaną określone w regulacyjnych standardach technicznych (ang. regulatory technical standards – dalej jako „RTS”), opracowywanych przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, a zatwierdzanych przez Komisję Europejską;
  1. modyfikacji zakresu wyłączeń z obowiązku stosowania przepisów ustawy o usługach płatniczych (dalej jako „u.u.p.”)[3], w tym z obowiązku posiadania odpowiedniego zezwolenia, dla określonych rodzajów działalności, w ramach których występuje element pośrednictwa w realizacji płatności; zmiany dotyczą przede wszystkim możliwości skorzystania z wyłączeń dla tzw. agentów handlowych (dotychczasowy art. 6 pkt 1 u.u.p.), ograniczonej sieci akceptacji (dotychczasowy art. 6 pkt 11 u.u.p.) oraz wyłączenia dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych (dotychczasowy art. 6 pkt 12 u.u.p.);
  1. modyfikacji zasad odpowiedzialności za transakcje nieautoryzowane polegającej na dalszym wzmocnieniu pozycji konsumenta względem dostawcy usług płatniczych, w szczególności gdy ten ostatni nie zastosował silnego uwierzytelnienia, oraz na obniżeniu progu odpowiedzialności płatnika za straty spowodowane nieautoryzowanymi transakcjami ze 150 do 50 euro;
  1. wprowadzeniu małej instytucji płatniczej jako nowej kategorii dostawcy usług płatniczych; ta forma prowadzenia działalności ma stanowić odpowiedź na potrzebę stworzenia przyjaznego środowiska regulacyjnego dla podmiotów chcących rozpocząć działalność w obszarze usług płatniczych; bezpieczeństwo funkcjonowania całego systemu płatniczego zapewniać ma narzucenie na tego rodzaju działalność określonych ograniczeń: limitu 1,5 mln euro dla średniej wartości transakcji płatniczych wykonywanych miesięcznie w odniesieniu do poprzednich 12 miesięcy oraz limitu kwoty środków przechowywanych na rachunku płatniczym dla jednego użytkownika w wysokości 2 tys. euro;
  1. nałożeniu na dostawców usług płatniczych nowych obowiązków informacyjnych wobec użytkowników oraz obowiązków raportowych wobec organów nadzorujących (KNF, NBP).

Przewidziane w Projekcie zmiany będą miały wpływ na bardzo szeroki katalog podmiotów, poczynając od banków, przez instytucje płatnicze, biura usług płatniczych, operatorów bankomatów, a kończąc na podmiotach, których działalność podlegała dotychczas wyłączeniu z reżimu ustawowego, oraz przedsiębiorcach, którzy dopiero planują rozpoczęcie działalności polegającej na świadczeniu jednej z usług płatniczych i szukają odpowiedniej formy jej prowadzenia. Niewątpliwie każda z wymienionych grup ma nieco inne interesy oraz obszary, na których korzystnym uregulowaniu szczególnie jej zależy, co potwierdza analiza zaproponowanych zmian. Poniżej wskazujemy na wybrane postulaty przedstawione przez uczestników rynku.

Uwagi Związku Banków Polskich dotyczą m.in. potrzeby doprecyzowania przypadków, w których wymagane jest przeprowadzenie silnego uwierzytelnienia użytkownika, tak aby było ono nieodzowne w sytuacji uzyskiwania dostępu do rachunku online, a nie – jak w pierwotnej treści Projektu – „w sposób zdalny”, co mogłoby rozszerzać obowiązek stosowania silnego uwierzytelniania np. na przypadek uzyskiwania dostępu do rachunku za pośrednictwem call center. Banki podkreślają także brak przepisów dokładnie określających, w jaki sposób bank prowadzący rachunek klienta może zweryfikować, czy klient udzielił zgody na wykonanie transakcji płatniczej (PIS) lub uzyskanie dostępu do rachunku przez dostawcę usługi AIS. ZBP wskazuje wreszcie na nieprawidłową i niekorzystną dla dostawcy usług płatniczych implementację przepisów dyrektywy PSD2 dotyczących rozkładu ciężaru dowodu w przypadku zaistnienia transakcji nieautoryzowanych.

Fundacja Rozwoju Obrotu Bezgotówkowego zwraca uwagę m.in. na konieczność doprecyzowania, na kim spoczywa obowiązek informacyjny dotyczący opłaty za wypłatę gotówki w bankomacie, ponieważ treść Projektu sugeruje, że powinien on dotyczyć wydawcy instrumentu płatniczego, podczas gdy dyrektywa PSD2 wyraźnie wskazuje, iż powinien on być nałożony na niezależnych operatorów bankomatów. Krytyce poddano zapis regulujący zasady odpowiedzialności agentów oraz insourcerów wobec instytucji płatniczych jako nieznajdujący odpowiednika w treści dyrektywy PSD2, a jednocześnie mogący ograniczać zainteresowanie podwykonawstwem przy świadczeniu usług płatniczych i niekorzystnie wpływać na funkcjonowanie rynku płatniczego. Za nieuzasadnione uznano również wprowadzenie limitu środków przechowywanych przez małą instytucję płatniczą na rachunku (2 tys. euro), który w praktyce może uniemożliwić tym podmiotom świadczenie usługi acquiringu. Ograniczenie to FROB uznaje za nadmiarowe, zwłaszcza w kontekście drugiego limitu, dotyczącego maksymalnej średniej wartości transakcji, oraz sprzeczne z postulatem łatwości prowadzenia działalności przez małe instytucje płatnicze.

Polska Organizacja Niebankowych Instytucji Płatności proponuje m.in. redukcję obciążeń (w obszarze utrzymania funduszy własnych) nakładanych na instytucje płatnicze oraz instytucje pieniądza elektronicznego udzielające kredytów płatniczych, która pozwoliłaby tym podmiotom na konkurowanie z instytucjami pożyczkowymi, na których nie ciążą żadne podobne zobowiązania. PONIP postuluje również uzupełnienie definicji rachunku płatniczego poprzez wprowadzenie wyłączenia z jej zakresu rachunków prowadzonych wyłącznie w celu obsługi udostępniania odbiorcy środków z transakcji płatniczej, inicjowanej przez lub za pośrednictwem tego odbiorcy, które to wyłączenie ma w istocie rzeczy dotyczyć rachunków prowadzonych dla akceptantów przez agentów rozliczeniowych świadczących na ich rzecz usługę acquiringu.

Z kolei European Fintech Forum zwraca szczególną uwagę na niejednoznaczność i ogólnikowość przepisów umożliwiających podmiotowi prowadzącemu rachunek traktowanie (na zasadzie wyjątku) w sposób dyskryminujący zleceń składanych za pośrednictwem dostawcy usługi PIS czy też zapisów umożliwiających odmowę dostępu do informacji o rachunku dla dostawcy usługi AIS. EFF podnosi, że brak precyzyjnych zapisów w tym obszarze może prowadzić do nadużyć ze strony podmiotów prowadzących rachunki oraz do zaburzenia konkurencyjności między tymi podmiotami a dostawcami usług PIS/AIS.

W uwagach zgłaszanych przez różnych uczestników rynku pojawiały się postulaty wprowadzenia okresu przejściowego w związku z zakresem i złożonością zmian, jakie przewiduje Projekt. Podkreślano w nich również konieczność doprecyzowania zasad stosowania obowiązku silnego uwierzytelniania użytkownika i komunikacji pomiędzy dostawcami usług płatniczych prowadzącymi rachunek a dostawcami usług PIS/AIS w okresie między wejściem w życie Projektu a wejściem w życie odpowiednich RTS, które będą szczegółowo regulować te zagadnienia.

Powyżej omówiono jedynie niektóre propozycje zmian i problemy zasygnalizowane przez wybranych uczestników konsultacji. Swoje wnioski zgłosiły również inne organizacje branżowe (PIIT, ZFP, ZPiP, Konfederacja Lewiatan), organy nadzorujące działalność dostawców usług płatniczych (KNF, NBP) oraz inne zainteresowane podmioty. Aktualnie Projekt wrócił do dalszych prac w Ministerstwie Finansów. Ze względu na zbliżający się termin wdrożenia dyrektywy PSD2 byłoby wskazane, aby Ministerstwo udostępniło kolejną wersję dokumentu jeszcze w sierpniu 2017 r.


[1] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz. Urz. UE L 337 z 23.12.2015, s. 35).

[2] https://legislacja.rcl.gov.pl/docs//2/12298151/12432062/12432065/dokument294747.pdf.

[3] Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1572 ze zm.).

Podcast 1
20 paź 2022

Crowdfunding w nowej odsłonie. Jakie zmiany wprowadzają najnowsze regulacje prawne?

W listopadzie ubiegłego i lipcu bieżącego roku ogłoszono przepisy regulujące crowdfunding udziałowy i pożyczkowy. Ostateczne stosowanie nowych regulacji dla platform crowdfundingowych ma nastąpić od 11 listopada 2022 roku (chociaż Komisja Europejska pracuje obecnie nad przedłużeniem tego terminu). Celem zmian jest przede wszystkim przyspieszenie rozwoju rynku finansowania społecznościowego dla przedsiębiorstw oraz oparcie tego rynku na jednolitych zasadach w całej UE. Nowe regulacje m. in.  wprowadzają szereg obowiązków ciążących na dostawcach usług finansowania społecznościowego (właścicielach platform crowdfundingowych), w tym wymóg uzyskania zezwolenia od KNF na działalność w takim charakterze, ustanawiają środki mające chronić inwestorów oraz określają kto i na jakich zasadach może finansować swój projekt w oparciu o crowdfunding udziałowy i pożyczkowy.

Tym tematem rozpoczynamy II sezon podcastu „TKP on air. Prawo. Biznes. Technologia”. Do udziału w nim mec. Michał Sobolewski zaprosił mec. Karola Juraszczyka i Piotra Orłowskiego z zespołu Innowacji finansowych (FinTech) kancelarii Traple Konarski Podrecki i Wspólnicy.

Z podcastu dowiedzą się Państwo:

  • Na czym polega crowdfunding i jakie są jego rodzaje?
  • Jak na rynek finansowania społecznościowego wpłynie rozporządzenie ECSP i polska ustawa o finansowaniu społecznościowym dla przedsięwzięć gospodarczych i pomocy kredytobiorcom?
  • Jakie wymagania dla dostawców usług finansowania społecznościowego wprowadzają nowe przepisy?
  • W jaki sposób i na jakich zasadach można uzyskiwać finansowanie dla swojego przedsiębiorstwa poprzez crowdfunding?

Poznaj nasz zespół